در حاشيه کنفرانس



کنفرانس توسعه دانش و فنآوري خيلي جالب بود و بحث هاي خوبي انجام گرفت. متن کامل بسياري از مقاله ها رو براي سايت آينده نگر فرستادم تا چاپ کنن. روز اول سخنراني دکتر هاشم رفيعي تبار درباره نانوفنآوري به دقت گوش کردم. افق صحبت هاي ايشون ۳۰ سال آينده بود. وقتي سخنراني تموم شد و مي خواستيم بريم بخور بخور کنيم يکي از شرکت کنندگان از دکتر راجع به ژن درماني و دستکاري در خلقت سوال هايي کرد. از ظاهرش مي شد حدس زد که آدمي به شدت مذهبي است. مي گفت آقاي دکتر ما << نمي تونيم اين کارها رو بکنيم>> . دکتر هم در جوابش مي گفت <<ما مي تونيم >> ولي اينکه آيا اجازه داريم يا نه يه موضوع اخلاقي-فلسفي- ديني هست و نه علمي. دکتر رفيعي تبار مي گفت به نظر من انسان يک ماشين به شدت پيچيده و بسيار هوشمند است که مي تونيم از هم بازش کنيم و دوباره اسمبلش کنيم. خودم چند روز پيش درباره نگاه علمي و نگاه ديني به انسان يه مطلبي نوشتم. البته خيلي از دانشمندان به قول دکتر گلشني، که دبير کنفرانس بود، هنوز موضوع حيات و شعور رو خارج از دسترس انسان مي دونند و از تعابير ماوراء الطبيعي براي توصيف زنده بودن و شعور داشتن مجموعه اي از پروتئين ها و ديگر مواد طبيعي استفاده مي کنن. نکته جالب اين هست که وقتي ما يک موجود تک سلولي رو بر مي داريم و در آزمايشگاه هسته اون رو جدا مي کنيم و هسته جديد براش مي ذاريم زنده مي مونه. وقتي ميتو کندري رو بر مي داريم و ميتو کندري جديد براش مي ذاريم باز هم زنده مي مونه. خلاصه اينکه وقتي اجزاي اون رو تک تک بر مي داريم و اجزاي جديد مي ذاريم مشکلي پيش نمي ياد. اما اگر همه اجزا رو از هم سوا کنيم و دوباره کنار هم بذاريم اونوقت سلول مي ميره يعني ديگه زنده نيست. درباره انسان، که متشکل از ميلياردها سلول هست، موضوع حيات و شعور به مراتب پيچيده تر از اين مي شه. اما به نظر من فلسفه، يا هر چيز مشابه اون، صرفا مي تونه تاريخ نگاري کنه . يعني اول يه سري پيشرفت هاي علمي در جهان رخ بده و بعد بشينه توضيحي متقاعد کننده براي اينها پيدا کنه. در واقع فلسفه هميشه پشت سر علم، با معني و تعريف غربي اون، حرکت مي کنه. در نتيجه اين حرفها که <<ما نمي تونيم >> به يک هوش مصنوعي فراتر از انسان برسيم تا زماني که همه راه هاي علمي امتحان نشده ، ارزشي جز نااميد کردن و دلسردي دانشمندان نداره. به هر حال اميدوارم ما انسان ها در آينده نزديک بتونيم به جاي اينکه از طريق اينترنت و به صورت غير مستقيم با محصولات ذهني همديگه آشنا بشيم به << شبکه مغز گلوبال >> وصل بشيم و محتواي اطلاعاتي مغزهاي همديگر رو هر جور که دلمون خواست دانلود کنيم، جستجو کنيم و به طور کاملا مستقيم با مغزهاي انسان هاي ديگه تعامل داشته باشيم.

پائيز قلب



رفتی و بی تو دلم پر درده
پاییز قلبم ساکت و سرده
دل که می گفتم محرمه با من
کاشکی می دیدی بی تو چه کرده

ای که به شبهام صبح سپیدی
بی تو کویری بی شامم من
ای که به رنجام رنگ امیدی
بی تو اسیری در دامم من

با تو به هر غم سنگ صبورم
بی تو شکسته تاج غرورم
با تو یه چشمه چشمهء روشن
بی تو یه جادم که سوت و کورم

ای که به شبهام صبح سپیدی
بی تو کویری بی شامم من
ای که به رنجام رنگ امیدی
بی تو اسیری در دامم من

چشمهء اشکم بی تو سرابه
خونهء عشقم بی تو خراب
شادیا بی تو مثل حبابه
سایهء آهه نقش بر آب

رفتی و بی تو دلم پر درده
پاییز قلبم ساکت و سرده

ميراث سوسياليستي- کمونيستي



وقتي که بيست ساله بودم و دانشجو به شدت << تحت تاثير >> افکار سوسياليستي- کمونيستي قرار گرفته بودم. به خاطر اين مي گم تحت تاثير چون به نظرم هيچ ايدئولوژي وجود نداره که بخوام بهش <<معتقد>> بشم. البته يک مرد مي تونه قبل از چهل سالگي هر چقدر دوست داره <<ولگردي فکري >> بکنه. درست شبيه دختر ها که قبل از ازدواج دائمي مي تونن همه جوره << ولگردي احساسي>> بکنن. بزرگ شدن در يک خانواده کارگري و حضور در بين نخبگان ايراني، که متاسفانه به طور سنتي اکثرا گرايش هاي سوسياليستي دارند، در اين << تحت تاثير>> قرار گرفتن بي تاثير نبود. از طرفي چون آدم درونگرائي هستم و علاقه اي به تجربه هاي مشترک اجتماعي ندارم شايد اگر خودم به اين موضوع اشاره نمي کردم کسي متوجه اين موضوع نمي شد. بيست و دو ساله که شدم تقريبا از همه جور افکار سوسياليستي دچار دلزدگي، دل درد، و شايد تهوع شدم و بنابراين چارچوب هاي فکري ام را مثل آب خوردن عوض کردم. اما نکته اينجاست که از هر مرحله رشد فکري که عبور مي کنم يه چيزي به يادگار تو وجودم باقي مي مونه. تو اين هفته گذشته که تقريبا اکثر شب ها خونه نبودم و کمتر درگير مسائل کاري بودم يه کم تو رفتار خودم دقيق شدم ديدم که اي بابا من هنوز با موضوع << مالکيت>> مشکل دارم. البته نه اينکه مالکيت ديگران رو زير سوال ببرم و بهش احترام نذارم بلکه مثل بقيه افراد نمي تونم خودم رو متقاعد کنم که بر چيزي مالکيت دارم و يا بر عکس. حالت اول قطعا براي زندگي و آينده و مخصوصا پول دار شدن مضر هست ولي حالت برعکس يعني اينکه فرد خود را متعلق به همه جا و همه کس بداند از بعضي جهات مفيده.

مرد آزاده





مرد آزاده نبايد که کند ميل دو چيز

تا همه عمر وجودش به سلامت باشد

زن نخواهد اگرش دختر قيصر بدهند

وام نستاند اگر وعده قيامت باشد

ابن يمين