انديشکده وحيد گردگيري شد

فرهنگ سوم
روشنفکران و جايگاهي شايسته براي علم و فنآوري



امروزه تغييرات بنيادي و نوظهور همه چيز را دگرگون کرده است .روشهاي جديد درک سيستمهاي فيزيکي و روشهاي جديد تفکر همه مفروضات و باورهاي ما را به چالش مي كشند. بيولوژي ذهن ، پيشرفتهاي حير انگيز علم فيزيک، الکترونيک، ژنتيک، عصب شناسي، مهندسي، شيمي مواد، وغيره اساسي ترين مفروضات مربوط به اينکه ما که هستيم و يا چه هستيم و همچنين مفهوم انسان را به چالش کشيده اند. هنر و علم در حال تلفيق دوباره اي هستند که تشکيل فرهنگي جديد را مي دهند. فرهنگي که از آن تحت عنوان " فرهنگ سوم" نام مي بريم.

ادامه...

اسرائيل و آينده اش



اي بني اسرائيل شما دوبار قطعا در زمين فساد و خونريزي و به ديگران بسيار ظلم مي کنيد. هنگامي که موعد انتقام اول فرا رسيد، بندگان جنگجو و نيرومند خود را بر شما مسلط کرديم تا آنجا که درون خانه ها نيز به قصد دستگيري و کشتن شما جستجو مي کردند. و اين وعده انتقام خدا حتمي بود. پس از آن شما را دوباره به قدرت رسانديم و ثروت و جمعيت شما را افزايش داديم. اگر کار خوب انجام دهيد به نفع خودتان است واگر کار بد انجام دهيد به ضرر خودتان است. هنگامي که موعد انتقام ظلم دوم شما فرا رسد، دوباره بندگان قوي و جنگجوئي را بر شما مسلط خواهيم کرد تا اثر بيچارگي و هراس و غم بر چهره تان نشانند و همچون بار اول وارد بيت المقدس شده و آنجا را از وجود هر زورگو و ستمگري پاک سازند.

منبع:

قرآن کريم، سوره ۱۷، آيات ۴ تا ۷

کنفرانس توسعه دانش و فنآوري




جناب آقاي وحيد وحيدي مطلق

با سلام به اطلاع جنابعالي مي رساند كه مقاله جنابعالي تحت عنوان "ايران و نيروهاي
كليدي آینده" براي جاپ در مجموعه مقالات" كنفرانس توسعه دانش و فناوري" پذيرفته شده است. در آینده نزديك ملاحظات داوران براي جنابعالي فرستاده ميشود. چون آدرس جنابعالي را نداشتيم ، ارسال كارت ميسر نبود. بدينوسيله از جنابعالي دعوت مي شود كه در جلسات كنفرانس كه در ايام 28-26 آبانماه سال جاري در دانشگاه صنعتي شريف بر گزار مي شود شركت فرماييد. ساعات كنفرانس 8صبح تا 5/5 بعد از ظهر مي باشد.اين نامه را به عنوان كارت دعوت کنفرانس تلقي فرماييد.

دكترمهدي گلشني
دبير كنفرانس

بهشت و جهنم



راهي بسيار طولاني را پيموده بود . مي دانست وقتي که به دو راهي مي رسد بايد جاده سمت راست را انتخاب کند. توانش تمام شده بود. آذوقه اش هم همينطور. چند قدمي جلو نرفته بود که منظره باغي از دور نمايان شد. همين تصوير زيبا به پاهايش نيرويي دوباره بخشيد. سريع تر گام بر داشت. درست آمده است بهشتي که مي گفتند همين جاست. يک لحظه تامل کرد . با انگشتان خود چشمانش را ماليد مبادا خواب باشد. اما وقتي آنها را باز کرد تعجب و شايد لذتش دو چندان شد. در بزرگ چوبي باغ را باز کرده بودند. دو دختر زيبا رو کنار آن ايستاده بودند و با چشم و ابرو اشاره مي کردند که بيا که چند گامي بيش نمانده است . خواست حرکت کند که ناگهان پروانه اي روي زمين ديد که بالش ترک خورده بود و تقلا مي کرد که پرواز کند. بر زمين نشست و لحظه اي باغ را فراموش کرد. پروانه زيبايي بود. مي شد گريه و التماس را در چمشانش ديد. بي شک جز او کسي نبود که بتواند کمکش کند. پروانه را به آرامي در کف دست خود گذاشت و نگاهي به دختران ايستاده بر در باغ انداخت . آنها هنوز منتظر بودند اما اين بار با دستان خود اشاره مي کردند که هر چه زود تر بيا و گرنه در را مي بنديم. نمي دانست چه کند آیا بهتر بود که به هدف اصلي اش که همان بهشت بود و سالها براي رسيدن به آن تلاش کرده بود توجه کند يا اين پروانه بي نوا را مداوا کند. سر در گم شده بود. بين دو نيروي قوي گرفتار شده بود. فشار بسيار زيادي را تحمل مي کرد. از زمين بر خاست و دستش را به سمت باغ کشيد و فرياد زد صبر کنيد اما نگهبانان که مشخص بود دستورات کس ديگري را اجرا مي کنند سرشان را به علامت نه تکان دادند و در را آرام آرام بستند.اشک در چشمانش حلقه زد . گونه هايش خيس شد. با خود گفت چرا چنين سرنوشتي دارم که بايد درست در آخرين لحظه پروانه اي من را از راهم باز دارد. ساعتي درنگ کرد . اما بي فايده بود چون در هاي اين باغ را هر هزار سال يک بار مي گشودند. تصميمش را گرفت از همان راهي که آمده باز گشت . وقتي به دو راهي رسيد با خود گفت حال که به خاطر پروانه اي از بهشت محروم شدم بهتر است نگاهي به جاده جهنم هم بياندازم. اين بار نه منظره باغ و نه چهره زيباي دختران بلکه پروانه اي که بي هيچ حرکتي در دستش آرميده بود به پاهايش جاني نو بخشيد . اول مي ترسيد . هميشه از جهنم مي ترسيد . اما بالاخره در جاده طولاني که به جهنم ختم مي شد گام برداشت . هر چقدر جلو مي رفت چيزي پيدا نمي شد . همه چيز عادي بود. هزار سال گذشت . بياباني خشک و بي آب و علف ديد. تنهاي تنها بود. ديگر پروانه اي هم نبود که دلش را به آن خوش کند . مرده بود . اما هنوز جسدش را در دست خود نگه داشته بود. با فشاري اندک جسم پروانه را پودر کرد و آن را در هوا پراکند. چند ساعتي نگذشته بود که در کمال ناباوري دسته اي از پروانه ها به آنجا آمدند . درست وسط يک بيابان خشک و سوزان. آنچنان بي رمق بود که از هوش رفت. نفهميد که چه مدت خواب بود اما بي شک قطره اي آب که در صورتش چکيد او را به هوش آورد. خود را در باغي بزرگ ديد. پر از گل و گياه و نهرهاي آب. باورش نمي شد. هيچ گاه به اين فکر نکرده بود که شايد بتوان با جسد پروانه اي زندگي و حيات را براي جايي به ارمغان آورد. اما در عمق وجودش بسيار خوشحال بود چون مي دانست اين بهشت را خود ساخته است نه ديگران.