کمي خاطرات جنگي پنگي



دوباره چند ساعت مرخصي. البته قاعدتا نبايد مرخصي مي دادن. داستان از اين قرار بود که ما هر روز رژه تمرين مي کرديم و حسابي عرق. بعدش هم به اندازه يه کف دست نون مي دادن با چايي بخوريم. کم کم با شرايط سخت زندگي جنگي آشنا شديم. از طرف ديگه حمام پادگان به اون گندگي آب نداشت. البته همه نماز هاي پنجگانه سر وقت برگزار مي شد. در نتيجه تقريبا ۱۵۰۰ پسر جوان بوي گند گرفته بودن. جاي همه خانوم هايي که از << بوي مرد>> بدشون مي ياد خالي بود. دو سه بار که توي صف بودم نزديک بود بالا بيارم از بس نفر جلويي بوي گند مي داد. در ضمن انواع و اقسام حشرات از وجود ما بهره بردن. مخصوصا موجودي به نام << ساس>> که تقريبا سراسر بدن سفيد بلوري من رو با خال هاي قرمز درشت خيلي ناز رنگ آميزي کرده. کلي خوشگل شدم و حسابي هم تنم مي خاره. در ضمن يک شب نگهبان توالت بودم. نگهبان بايد با پوتين بخوابه و وقتي زمان پستش مي شه مثل فرفره از خواب بپره. اولش فکر نمي کردم که توالت جاي مهمي باشه. ولي بعدا فهميدم که براي <<بي انضباطي>> هاي سربازان تازه وارد جاي استراتژيکي هست. آخرش بعد از يک هفته زندگي طاقت فرسا ۶ ساعت ولمون کردن بريم توي شهر حمام کنيم. کلي هم منت سرمون گذاشتن. روز هاي اول يه کم به پاهامون فشار اومد. رگ ها و پي هاي بدنمون مثل معتادهاي تو ترک بد جور تير مي کشيد. اما الان عين اسب مي دويم و چنان پايي بر زمين مي کوبيم که دشمن شورتش رو خيس کنه. در ضمن با يه پسره که از بم اعزام شده آشنا شدم. بهش گفتم:<< شما رو معاف نکردن؟!>> گفت: << نه. يه برادر ناتني داشتم به همين خاطر گفتن بايد بري.>> همه خانواده اش رو از دست داده بود. صحبت کردن باهاش باعث شد روحيه ام تقويت بشه. ازش پرسيدم: << ما اينهمه بهتون کمک کرديم به دستتون هم رسيد يا نه؟>> کلا خيلي شاکي بود. مي گفت: << برخي اجناس رو، مخصوصا اونهايي که خارجي ها فرستادن، فلان سازمان و فلان سازمان دو در کردن>> بگذريم. قصد ندارم از خاطرات اين چند روز چيزي بگم. چون هم موضوع حفاظت اطلاعات مطرح هست هم اينکه خيلي هاش فقط براي آقايون جالبه و اينجا هم فعلا فيلتر نداره تا خانومها نتونن بخونن. زنگ زدم به يکي از دوستان و به جاي حمام عمومي رفتم خونشون. هميشه کل فرايند استحمام ۵ دقيقه طول مي کشيد اما اين بار از بس کثيف بودم ۴۵ دقيقه تو حموم بودم. مثل سگ به له له افتادم. رفتم سراغ اينترنت. تو پادگان ارتباط با جهان خارج کلا قطع بود. نه تلويزيون نه روزنامه. البته يکي از روزنامه هاي زنجيره اي وابسته به راست گرايان افراطي رو مي شد توي مسجد خوند. وقتي که خونه بودم اخبار داخلي ايران رو بايکوت کرده بودم و فقط اخبار جهان رو از گوگل مي خوندم. اما چون چيز ديگه اي براي مطالعه نبود مجبوري يه نگاهي به اخبار داخل ايران انداختم و متوجه شدم که بايد به همون سياست بايکوت رسانه هاي داخلي ادامه بدم. الان که به اينترنت دسترسي دارم مي بينم که خوشبختانه بوش در مبارزات انتخاباتي جلو افتاده. ديروز ديک چني در کنوانسيون حزب جمهوري خواه انتخابات بعدي آمريکا رو << سرنوشت ساز>> توصيف کرده. خدا رو شکر اين کري ناقلا هم به خاطر پزهاي الکي در رابطه با حضور در جنگ ويتنام هنوز تحت فشاره. مطمئنم اگه مردم آمريکا احساس نا امني بکنن باز هم بوش انتخاب مي شه. اين کري اصلا به قيافه اش نمي ياد رييس جمهور با حالي بشه. کلا قيافه اش درب و داغونه. نزديک بود توي سايت هاي اينترنتي غرق بشم که دوستم گفت:<< وحيد بي خيال شو يه شو برات بذارم حال کن.>> گفتم: << چيه؟>> گفت:<< سوزان>> ظاهرا مي دونست که من عاشق صداش و ورجه و وورجه هاش هستم. گفتم:<< بابا جون اونقدر بهمون کافور دادن که اصول زندگي رو فراموش کرديم>> اما خوشبختانه دفعه پنجم شيشم بالاخره غريزه رقص بهم منتقل شد. وقتي نگهبان توالت بودم به يک موضوع فلسفي در رابطه با کشمکش مداوم تز و آنتي تز فکر مي کردم که شايد دفعه بعد خلاصه اش رو بنويسم. خوشبختانه اين يک هفته مغز کلا تو کما بود و فقط پا کار مي کرد. فعلا قلم رو از دست ما گرفتن و به جاش تفنگ دادن. نامرد عجب سنگين هم هست.